آخرین شب وقت رفتن دیدمش


لحظه های واپسین دیدار بود


او به رفتن بود و من در اضطراب


دیده‌ام گریان، دلم بیمار بود


گفتمش: از گریه لبریزم مرو!


گفت: جانا! ناگزیرم، ناگزیر


گفتم: او را لحظه‌ای دیگر بمان


گفت: می‌خواهم، ولی دیر است دیر!


در نگاهش خیره ماندم، بی امید


سر نهادم غم زده بر دوش او


بوسه‌های گریه آلودم نشست


بر رخ و برلاله‌های گوش او


ناگهان آهی کشید و گفت: وای!


زندگی زیباست گاهی، گاه زشت


گریه را بس کن، مرا آتش نزن


ناگزیرم از قبول سرنوشت


شعله زد در من، چو دیدم موج اشک


برق زد در مستی چشمان او


اشک بی طاقت در آن هنگامه ریخت


قطره قطره از سر مژگان او


از سخن ماندیم و با رمز نگاه


گفت: می دانم جدایی زود یود


با نگاه آخرینش بین ما


های های گریه ی بدرود بود ...