رویای آمدنت

نیا...

حوالی خانه ی ما نیا

که هوایش ، بوی نم و گریه می دهد

و زمینش

پوشیده از خاک هایی ست که روزی چند بار بر سرمان می ریزیم

آب و هوای شرجی این جا

طبع لطیف تو را می آزارد

و نانی که در خون می زنیم و می خوریم ، به مزاجت سازگار نیست ...

نکند بخواهی مرا نوازش کنی!

که لطافت دست هایت در میان پینه های انگشتان من

پرپر می شود

نکند بخواهی مرا در آغوش بگیری

که تن من

بوی گندم زار می دهد ...

وقتی که نان نباشد

عشق

مفهوم نامأنوسی ست ..

نیا

بگذار به امید آمدنت

هر روز خرمن بکوبم و

 آرد کنم و

نان درآورم ...

بگذار هرشب

رویای روشن بعد از خستگی های روزم باشی ...

آمدنت ، نقطه ی سرخط تمام آرزوهای دور و دراز من است

نیا

بگذار به امید آمدنت

هر صبح بیدار شوم و هر شب بخوابم و شاید دیگر هیچ وقت ...

سپیده الوندی

هزار پرسش بی پاسخم هنوز...

طلوعِ مشرقی ات را زخواب برخیزم

اگرشکفته تر از آفتاب برخیزم


شکستِ هستیِ خود را دراین تلاطمِ عشق

به پایِ هستیِ تو، چون حباب برخیزم


برآستانه یِ چشمت ، به آه بنشینم

شبیهِ آینه ، حیرت خراب برخیزم


دراین خزانِ روان سوزِ زمهریرآلود

به پشت گرمی ات ای آفتاب! برخیزم


و در کویرِعطش شعله یِ سراب اندود

به جستجویِ تو بانویِ آب برخیزم


هزار پرسشِ بی پاسخم هنوز ای عشق!

مباد ! چشم تو را بی جواب برخیزم...!

حسن نصر ( سیاوش )

دچار تا نشوی عشق را نمی فهمی...

 

دچار تا نشوی عشق را نمی فهمی

تو هیچ از من و این ماجرا نمی فهمی

 

رفیق! نسبت من می رسد به مجنون، آه

و عشق سهم من است و شما نمی فهمی

 

بدون آن که بفهمم شدم دچار دلت

تو خنده می کنی اما مرا نمی فهمی

 

خیال می کنی آیا که من پشیمانم؟

خیال می کنی آیا؟ و یا نمی فهمی؟

 

منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن

خیال توبه ندارم، چرا نمی فهمی؟

 

ز عشق گفتم و باز حاضرم به تکرارش

بگو گه حرف مرا تا کجا نمی فهمی؟

 

 و حرف آخر من، عشق اختیاری نیست

دچار تا نشوی عشق را نمی فهمی 

اسماعیلی

چه مرا خوب می کند!!؟؟

وقتی تو نیستی

کوچکترین ستاره ی چشمم خورشید است

واشتیاق تو

شاید

شرم قدیم دست هایم را

مغلوب می کند

وقتی تو باز می گردی

پاییز

با آن هجوم تاریخی

می دانیم

باغ بزرگ مان را

از برگ و بار

تهی کرده است

در معبرت اگر نه

فانوس های شقایق را روشن می کردم

و مقدم تو را

رنگین کمانی از گل می بستم

وقتی تو باز می گشتی

وقتی تو نیستی

گویی شبان قطبی

ساعت را

زنجیر کرده اند

و شب، بوی جنازه های بلاتکلیف می دهد

و چشم ها

گویی تمام منظره ها را

تا حد خستگی و دل زدگی

از پیش دیده اند

وقتی تو نیستی

شادی کلام نامفهومی است

و << دوستت می دارم >>رازی است

که در میان حنجره ام دق می کند

 وقتی تو نیستی

من فکر می کنم تو

آن قدر مهربانی

که توپ های کوچک بازی

کل های کاغذین گلدان ها

تصویرهای صامت دیوار واجتماع شیشه ای فنجان ها

حتی

از دوری تو رنج می برند

و من چگونه بی تو نگیرد دلم!؟

این جا که ساعت و

آیینه و هوا

به تو معتادند... 

وانعکاس لهجه ی شیرینت

 هر لحظه زیر سقف شگفتی هایم

می پیچد.

ای راز سر به مهر ملاحت!

رمز شگفت اشراق!

ای دوست!

آیا کجاوه ی تو

از کدام دروازه

می آ ید

تا من تمام شب را

رو سوی آن نماز بگزارم

کی؟

در کدام لحظه ی نایاب؟

تا من دریچه های چشمم را

به انتظار

باز بگذارم         

وقتی تو باز می گردی

کوچکترین ستاره ی چشمم خورشید است.

 

چه مرا خوب می کند...!!؟؟

رنگ خاموشی

دیرگاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می خواند،
لیک پاهایم در قیر شب است.
              رخنه ای نیست در این تاریکی:
              در و دیوار به هم پیوسته
              سایه ای لغزد اگر روی زمین
              نقش وهمی است ز بندی رسته.
                              نفس آدم ها سر بسر افسرده است.
                              روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا
                              هر نشاطی مرده است.
                                              دست جادویی شب
                                              در به روی من و غم می بندد.
                                              می کنم هر چه تلاش ،
                                              او به من می خندد.
                                              نقش هایی که کشیدم در روز،
                                              شب ز راه آمد و با دود اندود.
                                              طرح هایی که فکندم در شب،
                                              روز پیدا شد و با پنبه زدود.
                                                              دیرگاهی است که چون من همه را
                                                              رنگ خاموشی در طرح لب است.
                                                              جنبشی نیست در این خاموشی:
                                                              دست ها، پاها در قیر شب است...


                                                                             
 سهراب سپهری

به که باید گفت؟؟

کشت تقدیر تو ما را به که باید گفت؟

مردم از درد خدا را به که باید گفت؟

سرنوشتم اگر این است که می بینم

حکم تغییر قضا را به که باید گفت؟

آی خط خوردگی صفحه ی پیشانی!

این همه خط خطا را به که باید گفت؟

مو به مو حادثه بارید به هر بندم

تیر باران بلا را به که باید گفت؟

هر نفس آهی و هر آینه اشکی شد

وضع این آب و هوا را به که باید گفت؟

هر دمی دردی و هر ثانیه سالی بود

شرح این ثانیه ها را به که باید گفت؟

هذیان بود و شب و تاب و تب تردید

درد و درمان و دوا را به که باید گفت؟

چه کنم این همه اما و اگرها را

این همه چون و چرا را به که باید گفت؟

آفرین بر تو و نفرین به خودم گفتم

جز تو نفرین و دعا را به که باید گفت؟

شکوه از هر چه و هر کس به خدا کردم

گله از کار خدا را به که باید گفت؟!

"قیصر امین پور"