من نه عاشق بودم و
نه محتاج نگاهي كه بلغزد بر من
من خودم بودم و يك حس غريب
كه به صد عشق و هوس مي ارزيد
من خودم بودم و دستي كه صداقت مي كاشت
...گرچه در حسرت گندم پوسيد
من خودم بودم و هر پنجره اي
كه به سرسبزترين نقطه ي بودن وا بود
من نه عاشق بودم و
 نه دلداه ي گيسوي بلند
و نه آلوده به افكار پليد
و خدا مي داند
سادگي از ته دلبستگي ام پيدا بود
من به دنبال نگاهي بودم
كه مرا از پس ديوانگي ام مي فهميد
آرزويم اين بود
دور اما چه قشنگ
تا روم در دروازه ي نور
تا شوم چيده به شفافي صبح...
من خودم هستم و یک دنیا ذکر
که درونم لبریز شده از شعر حقیقت جویی

من خودم هستم و هم زیبایم
من خودم هستم و پا بر جایم

من دلم می خواهد
ساعتی غرق درونم باشم
عاری از عاطفه ها
تهی از موج سراب
دورتر از رفقا
خالی از هرچه فِراق...

من نه عاشق هستم
نه حزین ِ غم ِ تنهایی ها...
من نه عاشق هستم
ونه محتاج نوازش یا مهر...
من دلم تنگ خودم گشته و بس

منِشینید کنارم
پیِ دلجویی و خوش گفتاری
که دلم از سخنان غم و شادی پر شد

من نه عاشق هستم
ونه محتاج ِ عشق
من خودم هستم و مِی
با دلم هستم و هم سازیِ نِی
مستی ام را نپرانید به یک جمله....«هی!»